Акцэнты

У 1920-1930-я гады сітуацыя на Усходзе Другой Рэчы Паспалітай была неспакойнай. Масква імкнулася згуляць на нацыянальных супярэчнасцях і памылках польскіх уладаў у Заходніх Беларусі і Украіне. Сітуацыя ўскладнялася  дзейнасцю на гэтых тэрыторыях падпольных, забароненых бальшавіцкіх арганізацый. Акрамя гэтага, сярод жыхароў Віленскага, Навагрудскага, Палескага ваяводстваў было нямала тых, хто супрацоўнічаў з бальшавікамі ў 1919-1920 гадах. Гэтыя людзі ўяўлялі небяспеку для дзейнай улады. Пра ўсё гэта актыўна пісалі польскія газеты, якія выходзілі ў Заходняй Беларусі ў міжваенныя гады.

Анэта Андрэсэн – кіраўнік Нарвежскага згуртавання журналістаў-фрылансераў у Нарвежскай асацыяцыі журналістаў (NJ), якое налічвае каля 800 чалавек.

І ўсё адно я не разумею: чаго яны туды так імкнуцца, чаму ім так няўрымсліва хочацца на перадавую? Слухаю расказы дзяўчат-журналістак, што працуюць ваеннымі карэспандэнтамі ў зоне АТА на Данбасе, іх тлумачэнні, і не магу з гэтым фактам змірыцца… Відаць, неўміручая жыве ўва мне “гендэрная скаціна”… А можа, я проста занадта люблю жанчын, каб змірыцца з тым фактам, што яны едуць туды, дзе пагроза загінуць, дзе боль і кроў? Ды і проста – побытавыя складанасці і нязручнасці.

Чтобы следовать моде в мире журналистики наших дней, нужно добавить в свое резюме всего пару слов – "журналист данных". Эти журналисты выигрывают Пулитцеровские премии и свергают диктаторов. Но ориентация на одни лишь данные служит плохую службу как читателям, так и авторам.

Жыць у беларускай правінцыі і друкавацца ў еўрапейскіх часопісах? Лёгка! Фатограф Сяргей Лескець з Заскавіч, вёскі пад Маладзечнам, публікуецца ў брытанскім Guardian і выстаўляецца ў сталіцах. Лескець расказвае свае правілы жыцця і ўмовы поспеху.