Акцэнты

Кацярына Мішчук – 24-гадовая журналістка-фрылансерка з Расіі. Супрацоўнічала з незалежнымі медыямі і няўрадавымі арганізацыямі, у тым ліку лаўрэатамі Нобелеўскай прэміі – «Новай газетай» і «Мемарыялам». Дзяўчына да апошняга не хацела з’язджаць і верыла, што на радзіме магчымыя перамены. Аднак пасля нападу Расіі на Украіну дома стала небяспечна і цяжка псіхалагічна, таму журналістка паехала спачатку ў Арменію, а потым у Грузію. Пагутарылі з Кацярынай пра тое, як яна пачуваецца за мяжой, у чым змянілася ейнае жыццё пасля 24 лютага, якой стала расійская журналістыка і праца журналіста.

Вельмі цяжка давесці некаторым сваякам, што самая страшная зброя ўсіх часоў і народаў – тэлевізар. Сам ён не забівае, але выгадоўвае забойцаў і тых, хто ўхваляе забойствы

За последние два года риторика белорусской пропаганды ужесточилась. Теперь, например, ведущий на государственном телеканале может всерьез произнести «разнесем Киев ядерными ракетами» или «Владимир Владимирович, родненький — стреляй же!». Мы поговорили с журналисткой, которая работает в одном из таких СМИ при министерстве, о том, как там сейчас обстоят дела.