Акцэнты

У лукашэнкаўскіх СМІ рэдка, але з'яўляюцца новыя асобы. Хтосьці ідзе туды адпрацоўваць размеркаванне пасля ўніверсітэта, іншым падабаецца жыццё ў лукашэнкаўскім асяроддзі. Тэлевядучы АНТ Мікіта Палякевіч якраз з апошніх.

Не так даўно былі вынесены прысуды па «справе БелаПАН». Калі асуджаных журналістаў – Ірыну Леўшыну, Дзмітрыя Наважылава і Андрэя Аляксандрава – многія добра ведаюць, то пра Ірыну Злобіну інфармацыі няшмат.

Што глядзець замест Дудзя і Каца? Вядома ж, сваё. Гэты гід — частка нашага трохтомніка, прысвечанага беларускім медыям. Чаму і каму неабходны каталог беларускіх СМІ? Адказ: беларусам, якія патрабуюць незалежнай, праверанай інфармацыі, а таксама адукацыі ды годнай забавы. А яшчэ беларусам, якія працуюць у медыях і якіх пасля 2020-га адкінула быццам на стагоддзе назад. Пасадкі, экстрэмісцкія статусы, эміграцыя рэдакцыяў і чытачоў, блакаванне родных сайтаў і іншыя вынаходкі свабоды слова па-беларуску зрабілі нашыя шляхі адно да аднога больш пакручастымі. Пачынаем наш трохтомнік з беларускага ютубу.

Зміцер Лукашук — адзін з самых вядомых твараў не толькі «Еўрарадыё», але і ўсёй беларускай незалежнай журналістыкі. Да яго на эфіры прыходзяць палітыкі, эканамісты, блогеры, пісьменнікі, абмяркоўваюць надзённыя пытанні нашай з вамі рэчаіснасці, а часам нават разважаюць пра высокае — напрыклад, пра беларускую нацыянальную ідэю. Ну а мы вырашылі пагаварыць з самім Змітром. Атрымалася вельмі важная размова пра тое, кім мы ёсць і куды мы ідзём.

Творчая асоба нават у складанай жыццёвай сітуацыі знойдзе выйсце свайму дараванню, сваёй мастацкай ці нейкай іншай інтэлектуальнай дзейнасці. Калі пасля прэзідэнцкіх выбараў 2020 года і масавых пратэстаў супраць фальсіфікацыі іх вынікаў беларускія ўлады распачалі маштабныя рэпрэсіі супраць незалежных СМІ і журналістаў, многія супрацоўнікі медыяў патрапілі за краты, іншыя эмігравалі. Нямала і тых, хто застаўся без працы, інакш кажучы, без сродкаў існавання. Паўсталі пытанні: як жыць, што рабіць далей? У ліку апошніх апынулася і журналістка з Гомеля Ларыса Шчыракова. Знайшла яна сябе ў новай іпастасі – этнафатографа.