Сябры глыбоцкай суполкі БАЖ дапамаглі ў выданні паэтычнага зборніка невідушчай паэтцы Сафіі Гуз

Па словах жанчыны, вершы яна пачала пісаць яшчэ ў студэнцтве, калі мела добры зрок. Але пісала іх няшмат і не перыядычна. А вось калі страціла зрок, іншыя пачуцці абвастрыліся і вершы пачаліся складацца само сабой. Падчас розных хатніх спраў, напрыклад калі чысціць бульбу, у думках узнікаюць вершаваныя радкі, якія яна стараецца трымаць у галаве. Потым, калі падабаецца тое, што прыдумала, Сафія хуценька тэлефануе сваім сёстрам, сяброўкам або работнікам мёрскага сацыяльнага цэнтра і просіць іх запісаць. Такім чынам і ствараюцца новыя вершы. На жаль, яе творчасць не падтрымлівае муж, бо лічыць, што гэта нікому не патрэбна.

Сафія Гуз страціла зрок дзесяць год таму. Ёй яшчэ давялося ўбачыць першага сына, а вось другога яна ніколі не бачыла. Цяпер дзеці Сафіі навучаюцца ў шостым і дзявятым класах. Яны ёй дапамагаюць у яе іншым захапленні – пляценні з бісеру. Да таго ж Сафія займаецца і пляценнем з газетных трубачак, любіць вудзіць рыбу і ўдзельнічаць у спартакіядах ды турыстычных злётах. Па словах Сафіі, дзёўб рыбы яна вызначае па напружанні лёскі, на вудзе ёй нават не патрэбны паплавок.

На кухні меру вадкасці ці іншых рэчаў яна вызначае на вагу, калі налівае кіпень у кубак або насыпае крупы. Яна адчувае ўжо вызначаную вагу, каб не пераліць або не перасыпаць.

Увогуле Сафія Гуз уражвае людзей сваім аптымізмам. Вядзе такі актыўны лад жыцця, што некаторыя людзі нават не вераць у тое, што яна невідушчая. Цяпер мара Сафіі – навучыцца таньчыць усходнія танцы. Яна ўжо знайшла жанчыну, якая пагадзілася з ёй займацца. Яны разам ужо працуюць над пастаноўкай танцавальнага нумару, які Сафія марыць паказаць гледачам на мёрскай сцэне.

Па словах глыбоцкіх журналістаў, пры сустрэчы з гэтай жанчынай адразу ўзнімаецца настрой. Яна зараджае сваім аптымізмам і пачуццём гумару. Таму дапамагаць такім людзям, як Сафія Гуз, адно задавальненне.