ЛГБТК+

Пасля 2020 года беларускія медыя для ўразлівых груп прайшлі шлях ад забаўляльнага лайфстайлу да стратэгіі выжывання. Ва ўмовах, калі нават просты лайк можа стаць падставай для пераследу, такія рэсурсы ператвараюцца ў «навігатары» ў крызісе. Сёння бяспека аўдыторыі ўнутры краіны — гэта не проста тэхнічны момант, а падмурак рэдакцыйнай палітыкі.

Квір-зін «Паміж» распавядае пра жыццё паміж страхам і надзеяй, паміж краінамі, паміж ідэнтычнасцю. Гэта пра голас, які гаворыць нават у цішыні, і пра супраціўленне, якое існуе, нават калі яго не відаць. І запрашае ўсіх зацікаўленых людзей дасылаць свае працы.

Отечественный государственный аппарат на протяжении многих лет последовательно формирует негативный образ ЛГБТК+ сообщества, используя для этого широкий арсенал пропагандистских инструментов. В этой статье мы разберем ключевые тезисы анти-ЛГБТК+ пропаганды в Беларуси, механизмы ее распространения и то, какую цену за это платит как само сообщество, так и белорусское общество в целом.

Усплёск рэпрэсій 2020 года ўзмацняецца і па сёння, таму беларускія незалежныя медыя трапілі ў надзвычай уразлівае становішча. У той жа час менавіта гэты траўматычны досвед падштурхнуў журналістку Марту-Дарыю Клінаву распачаць новы лакальны медыяпраект. БАЖ даведаўся, як дзяўчыне ўдалося ўласнымі сіламі запусціць медыя ў здавалася б неспрыяльныя для гэтага часы.