Акцэнты

Войны цяпер вядуцца ў прамым эфіры: спутнікі фіксуюць перамяшчэнні войскаў, камеры дронаў бачаць ворага, радары папярэджваюць аб чарговым узлёце бамбардзіроўшчыка. Але ж галоўны нерв, жах, а часам і радасць па-ранейшаму дакументуюць журналісты. Фотаздымкі з Бучы, Херсона, Дняпра часта кажуць больш, чым шматтысячныя тэксты. У Вільні ў гадавіну пачатку поўнамаштабнай агрэсіі супраць Украіны адкрылася фотавыстава, арганізаваная БАЖ і Саюзам журналістаў Літвы.

Аляксандр Баразенка — журналіст і відэааператар, які нарадзіўся і вырас у Пінску. Ужо тры гады, як па-за радзімай. Ён адзін з нямногіх беларускіх журналістаў, які з пачатку поўнамаштабнага ўварвання Расіі ва Украіну трапіў у самае пекла вайны, стаў сведкам таго, як мужна змагаліся салдаты, як гінулі мірныя людзі, як пусцелі зруйнаваныя гарады і вёскі... На жахі вайны ён глядзеў праз аб’ектыў, каб занатаваць, передаць жудасныя кадры іншым, захаваць для гісторыі. Пра тое, чаму не стаў дыпламатам і прыйшоў у журналістыку, з чаго для яго пачыналася Украіна і ці патрэбна уключаць страх на вайне, які першы сюжэт здыме па вяртанні дадому, Аляксандр Баразенка распавёў Media-Polesye.by.

Ужо чацвёрты год Лукашэнка і Пуцін пагражаюць аб’яднаць свае прапагандысцкія махіны і стварыць мэдыяхолдынг так званай «саюзнай дзяржавы». А што на практыцы? У відэапраекце «Тлумачым з Гурневічам» расказвае «Радыё Свабода».

Сітуацыя з асвятленнем культуры ніколі не была моцным бокам беларускіх СМІ. Хутчэй, яе асвятленне хранічна кульгала то на адну, то нават на дзве нагі. Але цяпер сітуацыя становіцца ледзь не катастрафічнай. Калумніст БАЖ Мікалай Катовіч — пра тое, чаму так атрымалася.