• Актуальнае
  • Медыяправа
  • Карыснае
  • Накірункі працы і кампаніі
  • Агляды і маніторынгі
  • Рэкамендацыі па бяспецы калег

    Ніна Лістота: Калі верыць — то верыць да слёз, як любіць — то ўсур’ёз

    Журналістка беларускамоўнай газеты «Звязды» больш вядомая ў інфармацыйнай прасторы як Ніна Лістота. У сацыяльных сетках рамантычная дзяўчына сваімі вершамі падтрымлівае сяброў у складаных сітуацыях, а днём асвятляе грамадска-палітычныя падзеі ў штодзённым выданні. Як паспець сумяшчаць талент і працу?

    Пра гэта ішла размова падчас творчага вечара ў офісе Беларускай асацыяцыі журналістаў. Музычнае суправаджэнне твораў аўтаркі забяспечыў гітарыст Павел Астравух.

    У пачатку імпрэзы выступоўца прадставіла гледачам перакладзены на беларускую мову верш украінскай паэтэсы Кацярыны Бабкінай пад назвай «Усе добра, усе ў парадку».

    Усё добра, усё ў парадку, паслухай сяброў.
    Зімой гарады – як бедныя вуліцы пільных гаспадароў,
    дзе калені голыя і зеляніна; астатняе – усё не як след,
    але груша цвіце, і сонца ёсць у абед,
    і на тым трымаецца свет.
    Усё ідзе – плывуць туманы, ліюць дажджы, стаяць дамы.
    Ну хіба што тыя, хто не вытрымаў гэтай зімы,
    зачапіўшыся пер’ем крыл у слупы і драты,
    у апошніх усмешках тужліва ім крывяць раты –
    нібы кажуць, забудзься, пусці.
    Усё ідзе – дрыжыць гарадское святло ўначы,
    і людзі адно аднаму пакідаюць свае ключы,
    і разам прыгадваюць гэта ці тое, і смяюцца праз нешта пустое.
    І музыкі выходзяць на вуліцы з цёплых хацін.
    І нават калі душа твая – найпусцейшая з усіх пустынь,
    Ў ёй народзіцца нешта жывое.

    Ніна распавяла, што у працэсе працы над перакладам у яе сэрцы штосьці адгукнулася, таму паэтка надалей збіраецца рабіць беларускія версіі шчырых вершаў паэтаў з суседняй краіны.

    І часам праз вершы разумею, жыву

    Ніна гаворыць, што піша пра тое, аб чым перажывае ўнутры. Праз сваю творчасць паэтэса звяртаецца да людзей, якія знаходзяцца ў роспачы, раздарожжы, няўпэўненасці. Падчас імпрэзы журналістка чытала вершы пра галерэю чалавечых тыпажоў і вобразаў, пра страх будучага і страх першага кроку ў невядомасць — «Я іду, але я баюся», пра выкарыстанне новых магчымасцей, якія прапануе жыццё, — «Не кажы, што масты ў агні».

    Не кажы, што масты ў агні.
    Не ілжы, што надзеі няма.
    Быццам страчана ўсё, не мані.
    Шчэ трывае пад намі зямля.

    Не крычы, што ты горшы з людзей
    І што лёс твой, як шклянка, пусты.
    На мяжы спарахнелых ідэй
    Не кляні сябе, не гані.

    Так, я бачыла мост у агні.
    І як друзам твой стаўся гмах…
    Ды ад вогнішча прамяні
    Разбуралі мінулы страх.

    Адпусці, як манетку ў ваду,
    Тых, хто самі даўно сышлі.
    Знаю, як адолець жуду –
    Проста сёння ты сам пачні.

    Выпі прагна ўвесь зарапад,
    Вымый дзікім дажджом душу,
    Ты, я бачу, ужо вельмі рад,
    І я побач тут пасяджу.

    Паглядзім на сузор’е надзей
    І паслухаем месяца джаз.
    Хтосьці мусіць быць лепшым з людзей.
    Можа, неба ставіць на нас?..

    Але большасць вершаў маладой пісьменніцы прысвечаны каханню і надзеі. У вершы «Вымяраючы далонямі вышыню» Ніна кажа пра тое, што за новымі ідэямі крочаць сумневы, але не трэба забываць: Бог заўсёды ідзе побач, падтрымліваючы кожнага з нас. І толькі Бог можа загаіць зраненае сэрца і падарыць новае — пра гэта расказваецца ў верш «Сустрэча». «Што казаў табе Ісус?» — так пачынаецца верш, у якім аўтарка робіць акцэнт на неабходнасці заўсёды і ў любых абставінах давяраць Усявышняму.

    Што казаў табе Ісус?
    Гаварыў пра давер.
    І пра тое, што мае ўсё – для мяне і цяпер.
    Ён сказаў, зберажэ ад нянасцяў ліхіх і спакус.

    Што рабіў Ісус?
    Ён мне ногі амыў вадой.
    А пасля накарміў і за стол пасадзіў, бы я свой.
    Там і хлеб быў, і соль. Еў я, ды без прымус.

    А куды ён глядзеў?
    Мне ў вочы Ісус зазіраў,
    А яшчэ за спіну: то на тых, хто чамусьці ўпаў.
    Ён глядзеў, ён падняць іх хацеў.

    А каго палюбіў?
    Дык любіў жа мяне і цябе.
    Бог сказаў, што ў любові такой быць не трэба дзяльбе.
    Суцяшаў, абдымаў. Ён мяне падтрымаў.

    Дык а што пра давер?
    Загадаў нам адкінуць страх
    І спакойна ісці ў злачоны, асветлены гмах.
    Па нябачных прыступках – ты сам іх правер.

    Я не бачыў больш верных людзей.
    Ён прытулкам маіх стаў надзей.
    Калі верыць – то верыць да слёз,
    Як любіць – то ўсур’ёз.

    «Каханні. Дваццаць рэальных гісторый»

    Ніна прызналася, што стаць пісьменніцай яна марыла з дзяцінства. Таму без ваганняў у свой час пайшла вучыцца ў Школу маладога пісьменніка, дзе і пачала рыхтаваць да друку кнігу, якую прэзентавала падчас творчага вечара, —«Каханні. Дваццаць рэальных гісторый». Выступоўца адзначыла вялікі  ўнёсак у яе творчасць Саюз беларускіх пісьменнікаў:

    — Я вельмі ўдзячная саюзу за магчымасць навучацца ў іх Школе. Гэта быў вельмі плённы для мяне час. І за тое, што кіраўніцтва саюза падтрымала выхад маёй дэбютнай кнігі, — гаворыць Ніна.

    Для яе напісання часу катастрафічна не хапала, таму Ніна Лістота ўзяла на тры тыдні адпачынак на працы. У выніку атрымалася напісаць два дзясяткі гісторый кахання, якія і ўвайшлі ў кнігу:

    — Гэта гісторыі рэальных людзей, маіх сяброў, родных, або публічных асобаў. І гісторыі рэальныя. Максімум, што я перарабіла, — дабавіла мастацкіх дэталяў і змяніла імёны.

    Ніна гаворыць, што гэтая кніга пазбавіць чытачоў ад ілюзій ідэальнага кахання і паслужыць індыкатарам выяўлення сапраўдных пачуццяў.

    «Я — «Звязда»

    Аўтарка прынцыпова піша па-беларуску. Гэтаму паспрыялі беларускамоўныя сябры, добрыя настаўнікі, праца ў «Звяздзе» і песні Лявона Вольскага:

    — Я адчуваю, што гэта правільны шлях і, самае галоўнае, мой, — распавяла Ніна, — Калі б я адмовілася ад гэтай сцежкі, упэўненая, што ў канцы жыцця моцна пра гэта б пашкадавала.

    — Радкі вершаў прыходзяць у маю галаву спантанна. Тады я адкладаю ўсе справы і вельмі хуценька запісваю думкі. Калі гэтага не зраблю, верш можа проста памерці. Хоць апошнім часам я стала карыстацца так званай “дыктафоннай паэзіяй” — запісваць думкі на дыктафон, а потым ужо даводзіць радкі да ладу.

    Крокі да поспеху ад Ніны Лістоты

    Пісьменніца ўпэўнена, каб увасобіць мару ў жыццё трэба прымяніць некалькі сакрэтных інгрэдыентаў. Менавіта ўнутры сабе паверыць, што ўсе абавязкова атрымаецца. Зрабіць крок смеласці насустрач сваёй мары і ўпэўнена крочыць наперад:

    — Гэта можа быць зусім маленечкі крок, напрыклад, як было ў маім выпадку, на ўласнай кухні сабраць дзве тройкі сяброў, заварыць гарбату і зладзіць хатнюю літаратурную імпрэзу.

    Акружыць сабе людзьмі, якія будуць падтрымліваць цябе. Верыць, што гэта ад Бога. І тады не рабіць тое, што паслана з нябёсаў, будзе своеасаблівым злачынствам:

    — Абсалютна згодна са словамі Дональда Трампа: «Ідея, якая з’явілася, але не была рэалізавана, есць злачынства супраць грамадства», — гаворыць Ніна.

    І наастатку – не баяцца крытыкі, красці час у штодзённасці і планаваць яго на год наперад.

    — Жыццё не дасць паслабленняў, але калі вы вырашыце для сабе, і пачняце крочыць, у вас абавязкова атрымаецца, — натхняе маладая паэтка.

    Самыя важныя навіны і матэрыялы ў нашым Тэлеграм-канале — падпісвайцеся!
    @bajmedia
    Найбольш чытанае
    Кожны чацвер мы дасылаем на электронную пошту магчымасці (гранты, вакансіі, конкурсы, стыпендыі), анонсы мерапрыемстваў (лекцыі, дыскусіі, прэзентацыі), а таксама самыя важныя навіны і тэндэнцыі ў свеце медыя.
    Падпісваючыся на рассылку, вы згаджаецеся з Палітыкай канфідэнцыйнасці